Nie ma tu koloru. Brak gradientów, żadnych skrótów. Tylko tusz, papier i decyzja, by przyjrzeć się bliżej.

Stanisław Łanica pracuje w radykalnych ograniczeniach — biel i czerń, ręczny rysunek, bez pośredników — i znajduje w nich cały wszechświat napięcia. Jego tematem są kobiety, choć słowo „temat" brzmi tu niewłaściwie.

To obecności. Noszą ze sobą kruki i koty, gwiazdy i złe myśli, tęsknotę i ciszę przed katastrofą.

Nie pozują. Istnieją, obojętne na to, że są obserwowane.

Tym, co czyni prace Łanicy niepokojącymi, nie jest mrok — jest nim intymność. Każdy rysunek to zamknięty pokój, do którego widz wszedł nieproszony.

Spojrzenie, gdy się pojawia, nie zaprasza. Ciało, oddane tysiącem celowych kropek i kresek, strzeże swoich sekretów z gęstością równą cieniom wokół.